Łańcuszek :)

-
Czytanie jest nałogiem. Nabytym i wyuczonym. Nałogiem, którego nie mam zamiaru się pozbywać . Bo go lubię;)
To wcale nie było tak, że od zawsze, że z mlekiem matki i tak dalej. Po prostu kiedyś tam wpadła mi w ręce pewna książka. Mała, niepozorna, z czarno białymi ilustracjami. Miałam wtedy 8 lat. I zakochałam się w Lisie, w Lasse, w Bosse, w Annie, w Brttcie i w Olle...
We wszystkich mieszkańcach Bullerbyn.
Tak to się zaczęło...
Dzięki Astrid;)

Mała Mi "wrobiła" mnie w łańcuszek blogowy. Zadała pytania no to odpowiadam...;)

1. Czy macie książkę, przez którą choć raz zapomniałyście o świecie? Np wysiąść na odpowiednim przystanku? 

Mam. Nie jedną. Bo jak wejdę w ten zaczarowany świat literek, w te historie zagmatwane, losy poplątane, to na prawdę ciężko mi się oderwać. I wrócić do rzeczywistości. Przypaliłam niejeden garnek, niejedną noc zarwałam, a raz... oblałam egzamin. Ale jeśli mam wybrać jeden tytuł... to niech to będzie "Poczwarka" Doroty Terakowskiej.  Czytałam, wściekałam się, dziwiłam i płakałam. Wszystko razem z bohaterami. A potem, o czwartej nad ranem bezgłośnie wyłam nad łóżeczkiem mojej rocznej wtedy córeczki....
 
2. Czy marzyliście kiedyś o napisaniu książki? Jeśli tak, to jaka by to była książka?

Marzenia ... piękna rzecz. Ale jeśli już to o życiu i dla ludzi;)
 
3. Książka, która Was zawiodła? Nudą, pustką... czymkolwiek?
 
Hmmm... było kilka. Pustką to mnie jedna nawet rozbawiła.
Książka była niepozorna, formatu nazwijmy to kieszonkowego. Objętość też nie koniecznie imponująca - ok 60 stron.
Tytuł: Wszystko to co mężczyźnie wiedzą o kobietach
Autor: Alan Francis
W środku cała wiedza facetów o kobietach oparta na wieloletnich badaniach amerykańskich naukowców... Czyli... A co ja będę pisać zobaczcie sami :)






A tak poważnie to zdecydowanie  "Flesz" Hanny Samson. Może nie dorosłam. Może moja percepcja nie ogarnia głębi...
Niby wszystko jest;  i humor i groteska i w prześmiewczy sposób potraktowana nasza mentalność babska... Ale jak dla mnie, to trochę tego za dużo. Za monotonnie. Za bardzo jednolicie. "Ochy" i "achy" roztaczane nad tą pozycją są moim zdaniem nieco przesadzone. Pani Samson popełniła w swoim życiu lepsze dzieła.

Pytania?
 No dobra...
1. Książka książce nie  równa. Jedną się czyta raz , a do innych się wraca. Do jakiej wracasz?
2. Kiedyś mówiło się na to "smykanie", a tak naprawdę, chodzi o najnormalniejszą w świecie kradzież (niby to samo, ale jak brzmi!)  Dla jakiej książki jesteś gotów/owa  wejść w konflikt z prawem? I smyknać ją?
3. Zawsze chciałam być Wokulskim. Bo? Bo tak! Podobał mi się. Taki romantyczny, rozważny niekoniecznie, o urodzie delikatnie mówiąc niebanalnej... Jeśli mógłbyś/mogłabyś wybierać to, kto by był takim bohaterem? Tylko nie mówcie że Murzynkiem Bambo, bo nie uwierzę;)
Sorry ale muszę kogoś wrobić. Wrabiam : A-kularnicę, Nikę, Jaskiniową Magentę  oraz Zmorkiego (pewnie mnie zabije...)

Komentarze

  1. Margarithes4 lutego 2010 00:11

    Chciałabym być bohaterką książki, murzynką z blond warkoczykach, uwierz i napisz!
    To tak na marginesie :D i nie muszę być grzeczna, serio, czorty do mnie pasują... a moją bohaterką jest nieustająco Artemisja... ano, taka dygresja, do tego się sama wytypowałam :)

    OdpowiedzUsuń
  2. Unknown4 lutego 2010 00:51

    Nie wiem co to dobra czy zła książka. Nie wiem co to babska czy chłopska książka, chyba, że pryskające penisy i latające waginy maja coś z tym wspólnego.
    Ja uwielbiam w nadmiarze film Smażone Zielone Pomidory (średnio raz w roku oglądam), Stalowe Magnolie czy How to Make an American Quilt z Winoną Ryder - aż strach się przyznawać. pozdrawiam

    OdpowiedzUsuń
  3. Czarny(w)Pieprz4 lutego 2010 09:50

    Hej - ta książka wcale nie taka mała była. Ja pamiętam, że większość dzieci płakała, że im każą taką grubaskę czytać:) Mowa o Dzieciach z Bullerbyn (ja czytuję do dziś).

    OdpowiedzUsuń
  4. Nika4 lutego 2010 10:21

    O dzięki Ci zołzo żeś mnie zmusiła do uruchomienia szarych komórek z samego rana. Już ja Ci obmyślę zemstę:)czekaj Ty i drżyj... buziak:)

    OdpowiedzUsuń
  5. lelevina4 lutego 2010 11:02

    Dzieci z Bullerbyn i ogólnie filmy - bajki skandynawskie są dla mnie pełne jakiegoś magicznego uroku. przez całe liceum i studia marzyłam o mieszkaniu w Szwecji... książki to potężny kawałek mojego życia.

    OdpowiedzUsuń
  6. Gosia4 lutego 2010 11:30

    Ja niestety jestem upośledzona jeśli chodzi o ta dziedzinę życia. Zachorowałam na czytanie dopiero jakiś czas temu.
    Na razie rozkochuje się w Coelho i R.Evans.
    A z dzieciństwa - Karolcia i jej zaczarowany koralik i ołówek - w podstawówce byłam jej fanką :) To chyba jedyne książki które przeczytałam tam i z powrotem po kilka razy

    OdpowiedzUsuń
  7. A-kularnica4 lutego 2010 11:59

    No toś mnie wrobiła, wiedząc, Zołzo jedna, jak nie cierpię łańcuszków....idę se coś inteligentnego wymyślić, o!!!

    OdpowiedzUsuń
  8. miauka vel florist4 lutego 2010 12:19

    Witam Zołzo :)
    Nawet nie wiem czy już wcześniej sie meldowałam i witałam tu u Ciebie, jedno jest pewne! Od jakiegoś czasu przychodzę tu regularnie, najczęściej będąc w pracy i czytam. Zmusiłaś mnie już do łez, do rechotania i do myślenia. Jakoś tak dobrze tu u Ciebie.

    Wracając do książkowego tematu. To podobno czytałam mając 4 lata. Odkąd pamiętam zawsze uciekałam w książki. W szkole czytałam pod ławką. Kiedyś, chyba na matematyce, nauczyciel wyszarpał mi spod ławki "Lalkę" i stwierdził, że ratunku dla mnie nie ma skoro ja lekture bez przymusu czytam.

    Nad "Poczwarką" to i ja włosy prawie darłam. Mało lat miałam jak ją czytałam i już nie wróciłam do niej. Może czas nadszedł.
    Moją pozycją do której wracałam wielokrotnie, była "Pestka" Kowalskiej.
    "Spóźnieni kochankowie" Whartona, "Jeżycjada" z lat małoletnich nadal wraca do mnie. I wiele, wiele innych.
    Są książki do których nie wracam, czekam na odpoczynek od nich, może wrócę a może nie, pamiętam jednak o nich. Są też takie o których natychmiast zapominam.

    Najczęściej jednak serce mnie boli gdy lektura się kończy i czas rozstać się z bohaterami. Przeciągam wtedy jak mogę, doszukuję się czegoś w internecie, recenzji, dyskusji ... by jeszcze trochę pobyć w tym konkretnym świecie.

    Mieszkam za granicą i rzadko udaje mi się dostać w bibliotece to co bym chciała. Najczęściej czytam jak leci i co mają.

    z grzecznym dygnięciem
    miauka

    OdpowiedzUsuń
  9. Mała Mi4 lutego 2010 12:24

    :)
    dziękuję za udział w zabawie :)

    OdpowiedzUsuń
  10. Kasia Boroń4 lutego 2010 12:26

    Lubie czytać i nie urodziłam się z tym.Jednak mam duze "tyły".Fajnie,że są jeszcze ludzie co lubią książki.

    OdpowiedzUsuń
  11. el4 lutego 2010 14:54

    fajna zabawa:) czytam z zainteresowaniem!

    OdpowiedzUsuń
  12. MajaK4 lutego 2010 16:07

    ..też czytam....:)...

    OdpowiedzUsuń
  13. Nivejka4 lutego 2010 18:26

    Serdeczności dla wszystkich czytających...
    Wbrew pozorom i statystykom trochę nas jest;)

    OdpowiedzUsuń
  14. Anula5 lutego 2010 00:21

    Był taki jeden rok, a może dwa juz nie pamiętam, że przeczytalam około 100 książek, w stosunku do średniej krajowej to 50 na rok to też dużo, teraz czytam znacznie mniej tak z 1-2 na miesiąc, więcej czasopism głownie Bluszcz od deski do deski.Dzieci z Bullerbyn to też moja ulubiona książka i chociaż ta prawdziwa moja gdzieś się zapodziała zdobyłam "nową" równie starą jak ta którą miałam kiedyś. Druga moja ulubiona z dziecństwa to Ania z Zielonego wzgórza.
    Pozdrawiam serdecznie

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zombi

-
Obraz
Siedzę w domu i nie wyglądam. W przerwach drapię delikatnie, smaruję, podaję małe "conieco" i robię co tylko w mojej mocy żeby nie dopuścić do zwariowania. Larum pożarowe u drzwi przywitałam skrzywieniem wcale nie mimowolnym. Postanowiłam udawać, że mnie nie ma... - Nikogo nie ma w domu - wrzasnęłam żeby uwiarygodnić swoją wersję wydarzeń. - Jak nie ma jak jest? - odwrzasnął gość. Sądząc po głosie płci męskiej. - Jak mówię to pewnie wiem! Co? - odpowiedziałam zwrotnie. I nieco zaczepnie. Chyba lepiej wiem czy jestem czy mnie nie ma. A nawet jak jestem nie znaczy, że mogę się chwalić facjatą. - Tak? To z kim ja rozmawiam? - męski głos wydawał się coraz bardziej poirytowany. - Z Zombi - odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Człowiek albowiem tak nie wygląda. Zwłaszcza płci babskiej. - Nie wygłupiaj się pani zombi tylko otwieraj - facet po drugiej stronie drzwi tracił resztki cierpliwości - Co ta ja baby w papilotach nie widziałem? Wyjrzałam bynajmniej nie dyskretnie przez szybkę (p...
Czytaj więcej

Jestem!

-
Obraz
Uprzejmie donoszę, że jestem, że wróciłam i że co najważniejsze, nie przytyłam. Chociaż żarcie było pierwszoligowe. Kaczuszki, łososie, krewetki, a nawet ble i fuj małże. Pomijając incydent z naćpanym dilerem, który chciał mnie zmolestować albo przynajmniej przestraszyć imprezka była cudna, uchachana , a jakie wino! Jestem wymasowana, wypachniona, dopieszczona w każdym niemal milimetrze kwadratowym całkiem sporego ciała. Tylko... kiedy ja to wszystko odeśpię? Oraz bolą mnie biodra. Nie, nie mam zamiaru obiecywać, że już nigdy nie przetańczę calutkiej nocy. Wręcz przeciwnie. Przetańczę i to nie jedną! Dla przyjemności i na złość tym którzy myślą, że mnie załamią! Na pohybel! Nie wiem tylko jak w tej sytuacji świętować Światowy Dzień Grania w Tenisa... Ponieważ, tak czy siak, bez względu czy taki dzień akurat w kalendarzu występuje czy nie, czybiodra bolą czy wręcz przeciwnie w tenisa jednakowoż nie grywam. Zatem...wejdę na szczyt góry. Własnych możliwości plastycznych.;)
Czytaj więcej

O docenianiu

-
Obraz
Dzisiejszy post sponsoruje literka A jak Alis , która nie dowierza. Takie przynajmniej odnoszę wrażenie. Że Alis myśli, że zmyślam. Otóż, droga blogowa koleżanko, ja zmyślam. Bardzo często zmyślam. Zamykam oczy i daję się ponieść wyobraźni. Są tacy, którzy znają mnie osobiście (żeby nie być gołosłownym podam przykład Margarites ),  którzy nawet wiedzą kiedy zmyślam. Zatem zmyślam. Ale! Nigdy, prze nigdy, przeprzeprze...nigdy w kwestiach zasadniczych! W przypadku świąt najróżniejszych popartych pismem drukowanym w kalendarzu mym na rok pański AD2017 jestem prawdomówna jak dziecko. Dowodem niech będzie zrobiona telefonem komórkowym fota kartki przeznaczonej na dzień dzisiejszy. Czyli! Param pam pam!   Dzień Doceniania Samego Siebie .! APLAUZ! I tu chciałam uprzejmie donieść, że doceniam się ponad miarę. Uuuuu... panie, jak ja się doceniam! Żeby wszyscy się tak doceniali to zupełnie nie byłoby komu robić! Wszyscy nic, tylko czuliby dumę z doceniania. Siebie przez siebie...
Czytaj więcej