O psie

Ledwie wczoraj taka jedna Znajoma powiedziała prawie z wyrzutem;
- Te, Zołza, a czemu ty ten tego nic ostatnio co?
- W sensie że co ten i co tego? - zapytałam rzeczowo. Bo się jakoś nie mogłam połapać o co biega owej Znajomej.
- No że nie piszesz nic.
Już się chciałam oburzyć święcie, wybuchnąć, albo przynajmniej focha strzelić. Wcześniej jednak, żeby oddać sprawiedliwość przeleciałam w myślach to co ostatnio nablablałam i wyszło mi że faktycznie. Nic. Ni hu-hu.
- No tak jakoś wyszło- wyraziłam skuchę. Szczerą. A poprawy nie obiecałam z powodów czysto praktycznych; głupio tak nie dotrzymywać słowa.
- Natchnienie? - zapytała współczująco - Poszło sobie?
A co to w ogóle takiego to natchnienie - pomyślałam - Raczej się nie znamy. Głośno zaś zapytałam;
- Dowcip o migrenie znasz?
Wobec braku potwierdzenia opowiedziałam;
- Hrabina, mniejsza o nazwisko ale raczej kończyło się na "-ska" żaliła się swojemu mężowi - hrabiemu "-skiemu" że ma migrenę. Na co on, "-ski" znaczy się odpowiedział; Moja droga, migrenę to sobie może mieć księżna, królowa albo cesarzowa, a ciebie po prostu łeb na...ala.
- No a co to ma wspólnego z tobą?- Znajoma najwyraźniej nie chwytała analogii.
- A to, że natchnienie to może mieć taki dajmy na to Pilipiuk czy i inna Grochola , a ja mogę mieć co najwyżej psa.
- Psa? - oczy Znajomej robiły się z każdą chwilą coraz bardziej okrągłe.
- No przecież  - odpowiedziałam usłużnie i zawołałam - Weeeeeeeeeeeeena! Choć psino, pańcia cię za uszkiem podrapie;)