Umieram...

... Nie w sensie dosłownym. Nie było żadnego pif-paf ani trutki na szczury w kanapce. Podstawowe parametry życiowe  też w normie. Taką przynajmniej mam nadzieję. Umieram więc w tak zwanym cudzysłowie.
      Po pierwsze z powodu konieczności zwleczenia się z łóżka ciut ciut przed szóstą. I to nie bynajmniej nie po to żeby sobie "Kawę czy herbatę" albo inne ambitną poranną telewizję zobaczyć od początku do końca. Zwlokłam się bo musiałam. Musiałam bo budzik zadzwonił. Zadzwonił bo go sobie sama nastawiła. Nastawiłam bo się skończyły ferie...
     Po drugie zimno.  Mróz. 10 stopni na minusie i wiatr od morza. A ja... jak zwykle zapomniałam zapamiętać, że rękawiczki to nieodzowny atrybut zimowego wyposażenia.  I proszę mi się tu nie wymądrzać, że jak zima to ma być zimno. Lato było i co? Też było zimno!
     Spaaaaaaaaać! Mi się chce. To po trzecie. Po dwóch tygodniach chodzenia samopas, znaczy się szlajania się po nocach po domu przyszła kryska na Zołzę. Nie to żebym się do faktu powrotu do szkoły nie przygotowała! Wręcz przeciwnie. Wczoraj wieczorem wcale nie takim późnym, wyłączyłam laptopa, i przykleiłam się do podusi. Nawet oczy grzecznie zamknęłam. I nic. Z tego przejęcia nie mogłam zasnąć. Skutki nocy mało co przespanej widoczne na twarzy. I na rozbeszonym do granic możliwości łóżku.
    A po czwarte to  ki czort wie co oni teraz do tych baków nam wlewają? W związku z tym umieram z niepokoju czy będę miała czym wrócić do domu. A bo w mężowskim aucie zamarzło. Co prawda ropa ale  co mi szkodzi się poniepokoić i poumierać trochę?
Przynajmniej zajmę myśli czymś innym a nie tym , że jestem roztrzepany gapiszon, przez co jestam głodna i w zasadzie to z niedożywienia powinnam teraz umierać;)

Źródło zdjęcia: http://www.edycja.pl/