W czasie mrozu...

-
...dzieci się (nie)nudzą...


Produkują pierniki.
Czarują.
Konstruują roboty
... z mózgiem;)
Organizują rodzicom kolację przy świecach...

Ogólnie są cudowne.
A czasami podają do łóżka "Smocze paluszki";)

Komentarze

  1. mieszkaniec19 grudnia 2010 12:47

    gwaizdy gwiazdeczki :) same cuda !!!

    OdpowiedzUsuń
  2. KassWarz19 grudnia 2010 12:54

    to ja robię zamówienie na takie dzieci:):P

    OdpowiedzUsuń
  3. Anonimowy19 grudnia 2010 13:15

    Ty to masz życie!

    OdpowiedzUsuń
  4. Nivejka19 grudnia 2010 13:19

    Mieszkaniec...
    Oczywiście. Nawet gdyby było inaczej, to i tak są najcudowniejsze;)

    OdpowiedzUsuń
  5. Mroczny19 grudnia 2010 13:19

    Paluszki powalają :) Tylko gdzie się podział piąty? Parówkowym skrytożercom mówimy: nie! :)

    OdpowiedzUsuń
  6. Nivejka19 grudnia 2010 13:20

    Kaś...
    Zamówienia przyjmują do 12 każdego miesiąca;)

    OdpowiedzUsuń
  7. Nivejka19 grudnia 2010 13:20

    Emma...
    Jak w Madrycie!;)

    OdpowiedzUsuń
  8. Nivejka19 grudnia 2010 13:21

    Voluś...
    Nie wiem. Może smoki maja cztery? co?;)

    OdpowiedzUsuń
  9. Aleksandra Stolarczyk19 grudnia 2010 13:24

    no z takimi pociechami to przygotowania świąteczne to pikuś:)

    OdpowiedzUsuń
  10. Ada19 grudnia 2010 13:54

    Super!! :) Grunt to miec dobry pomysł :) Pozdrawiam Nivejko :)

    OdpowiedzUsuń
  11. fire.woman19 grudnia 2010 14:25

    Zdolniach !!!! Pogratulować rodzicom i po zazdrościć troszkę :-))

    OdpowiedzUsuń
  12. Nivejka19 grudnia 2010 15:44

    OLQA...
    Pewnie. Potem wystarczy dwa dni, żeby posprzątać bałagan poprodukcyjny;)

    OdpowiedzUsuń
  13. Nivejka19 grudnia 2010 15:45

    Ada...
    Pomysłów im nie brakuje. Ciągle coś wymyślają;)

    OdpowiedzUsuń
  14. Nivejka19 grudnia 2010 15:46

    Fire.woman...

    Jeszcze trochę pokombinuje i pudełkowy robot będzie działał;)

    OdpowiedzUsuń
  15. tkaitka19 grudnia 2010 15:49

    Co to znaczy jak nauczyciel wychowuje dzieci...Gratuluję!
    A swoją drogą wszystkiego uczymy się w szkołach,być lekarzem,dekarzem, księgową, mechanikiem.A bycia rodzicem nikt nie uczy!To znaczy, że jeśli mieliśmy złe wzorce w domu, to teraz najczęściej je powielamy.To bardzo smutne...

    OdpowiedzUsuń
  16. anabell19 grudnia 2010 16:38

    Nivejko, a może wypożyczysz na tydzień? Oczywiście za opłatą:))))))

    OdpowiedzUsuń
  17. Ania19 grudnia 2010 17:02

    bardzo tworcze dzieci:))))

    OdpowiedzUsuń
  18. W drodze...19 grudnia 2010 18:58

    Widzisz jakie masz pracowite dzieci, zaczarują, żeby mamusia nie musiała nic robić i nawet Ci do pomocy robota wyszykują - na wszelki wielki gdyby czary przestały działać :)

    OdpowiedzUsuń
  19. Beatta19 grudnia 2010 19:24

    Pracusie :)

    OdpowiedzUsuń
  20. Monika Mota Zakrzewska19 grudnia 2010 20:05

    A ja to tylko się cieszę, że :
    do flaszeczek nie łapią muszek, nie wypuszczają puchu z poduszek, żyletkami krojąc je i śpiewając słowa te:

    w czasie mrozu dzieci się nudzą :))

    OdpowiedzUsuń
  21. Anovi19 grudnia 2010 21:23

    No my już popierniczyliśmy :) Lukrowanie odchodzi :) Robota robił z kolegami wczesna wiosną do przedstawienia szkolnego :) No, ale mój to już stary koń w porównaniu z Twoimi :D
    W chwili obecnej nudzi się jak mops, ponieważ przeziębił się okrutnie i czas spędza w łóżku :) Znowu wszystko przeczytał :D I obejrzał. Pyskuje znaczy idzie ku dobremu :)

    OdpowiedzUsuń
  22. Nivejka19 grudnia 2010 21:40

    Tkaitka...
    Nie jestem pewna czy to moja zasługa. Ot po prostu, nie lubią się nudzić, a ja im jedynie nie przeszkadzam w "tworzeniu";)

    OdpowiedzUsuń
  23. Nivejka19 grudnia 2010 21:41

    Anabell...
    Robota sobie życzysz czy dzieci? Jeśli to drugie to z przykrością ale muszę odmówić;)

    OdpowiedzUsuń
  24. Nivejka19 grudnia 2010 21:42

    Ania...
    Starają się;)

    OdpowiedzUsuń
  25. Nivejka19 grudnia 2010 21:44

    W drodze...
    Moje dzieci po prostu najlepiej się bawią w taki sposób:)

    OdpowiedzUsuń
  26. Nivejka19 grudnia 2010 21:44

    Beatta...
    Aha. A ja potem sprzątam. Ale to nic;D

    OdpowiedzUsuń
  27. Nivejka19 grudnia 2010 21:47

    Mota...
    To niestety też robią. Córka chciała mi kiedyś wyhaftować firanki. Wycięła nawet dziurki i... na tym się skończyło;)

    OdpowiedzUsuń
  28. Nivejka19 grudnia 2010 21:49

    Anovi...
    Pierniki też już polukrowane i udekorowane. Straty w naczyniach były stosunkowo niewielkie. W ludziach żadne. Moralnie kilka wyzwisk typu "gupia jesteś":D

    OdpowiedzUsuń
  29. zgaga19 grudnia 2010 22:37

    Bo nudzą się jedynie osobniki mało inteligentne...

    OdpowiedzUsuń
  30. Unknown19 grudnia 2010 22:51

    ależ pracowicie spędziły też czas:) I, proszę, rozgrzały się - inaczej niż robią to dorośli;)

    OdpowiedzUsuń
  31. Stardust20 grudnia 2010 01:33

    Fantastyczne dzieci!!!

    OdpowiedzUsuń
  32. bestyjeczka20 grudnia 2010 09:04

    No nieeee totalnie mnie zatkało, nie wiem czy tymi paluszkami czy robotem z mózgiem ;-)

    OdpowiedzUsuń
  33. zielinskabeata20 grudnia 2010 09:19

    Nivejko Ty to masz wesoło! :)

    OdpowiedzUsuń
  34. Nivejka20 grudnia 2010 09:37

    Zgaga...
    Nie mogę się nie zgodzić;D

    OdpowiedzUsuń
  35. Nivejka20 grudnia 2010 09:38

    Iva...
    Dzieciaki działają na krem krówkowy. Herbatka z prądem je nie interesuje;)

    OdpowiedzUsuń
  36. Nivejka20 grudnia 2010 09:39

    Stardust...
    No! Moje...;)

    OdpowiedzUsuń
  37. Nivejka20 grudnia 2010 09:39

    Bestyjeczka...
    Paluszki od smoka mnie tez zatkały :D (przepis podobno z jakiegoś dziecięcego programu;)

    OdpowiedzUsuń
  38. Nivejka20 grudnia 2010 09:40

    Euforka...
    Owszem. Na brak śmiechu nie narzekam;)

    OdpowiedzUsuń
  39. Monika Mota Zakrzewska20 grudnia 2010 10:17

    Zołzuniu- to jeszcze nic. Moja siostra będąc młodym kreatywnym twórcą, zrobiła z jednej narzuty na wersalkę, dwie narzuty na fotele. Ja nie rozumiem, czemu mama tak krzyczała?

    OdpowiedzUsuń
  40. Anonimowy20 grudnia 2010 11:59

    Uwielbiam kiedy dom tętni życiem :):):) A paluszki smocze to z czym ? To białe mnie zastnawia :):):)

    OdpowiedzUsuń
  41. madmargot20 grudnia 2010 20:29

    Och jak cudnie :-). Świetne dzieciaki :-)

    OdpowiedzUsuń
  42. aga_xy20 grudnia 2010 21:25

    Nic tylko leżeć, pachnieć i czekać na przekąskę!

    OdpowiedzUsuń
  43. Akwarelia20 grudnia 2010 22:56

    I to są właśnie rzeczy, które pamięta się przez całe życie i pielęgnuje te wspomnienia jak najcenniejszy skarb. Brawo!
    Pozdrawiam. :)

    OdpowiedzUsuń
  44. Nivejka21 grudnia 2010 13:44

    Mota...
    Pomysłowość nie zna granic. Zawsze jak mam ochotę nawrzeszczeć przypominam sobie co sama wyprawiałam;)

    OdpowiedzUsuń
  45. Nivejka21 grudnia 2010 13:45

    Anaste...
    Z majonezem. I nie jest to light;)

    OdpowiedzUsuń
  46. Nivejka21 grudnia 2010 13:46

    Madmargot...
    Przez skromność niezaprzeczę;)

    OdpowiedzUsuń
  47. Nivejka21 grudnia 2010 13:47

    Aga_xy...
    W niedziele tak właśnie robię. Leże i czekam na śniadanie:D

    OdpowiedzUsuń
  48. Nivejka21 grudnia 2010 13:47

    Akwarelia...
    Dokładnie ta. Moja mam ciagle wspomina moje wybryki;)

    OdpowiedzUsuń
  49. anKa21 grudnia 2010 14:13

    Piaknieeeeeee:) piaknie:) Pysznie wyglądają i ciacha i paluszki (smocze):)))

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Jestem!

-
Obraz
Uprzejmie donoszę, że jestem, że wróciłam i że co najważniejsze, nie przytyłam. Chociaż żarcie było pierwszoligowe. Kaczuszki, łososie, krewetki, a nawet ble i fuj małże. Pomijając incydent z naćpanym dilerem, który chciał mnie zmolestować albo przynajmniej przestraszyć imprezka była cudna, uchachana , a jakie wino! Jestem wymasowana, wypachniona, dopieszczona w każdym niemal milimetrze kwadratowym całkiem sporego ciała. Tylko... kiedy ja to wszystko odeśpię? Oraz bolą mnie biodra. Nie, nie mam zamiaru obiecywać, że już nigdy nie przetańczę calutkiej nocy. Wręcz przeciwnie. Przetańczę i to nie jedną! Dla przyjemności i na złość tym którzy myślą, że mnie załamią! Na pohybel! Nie wiem tylko jak w tej sytuacji świętować Światowy Dzień Grania w Tenisa... Ponieważ, tak czy siak, bez względu czy taki dzień akurat w kalendarzu występuje czy nie, czybiodra bolą czy wręcz przeciwnie w tenisa jednakowoż nie grywam. Zatem...wejdę na szczyt góry. Własnych możliwości plastycznych.;)
Czytaj więcej

Zombi

-
Obraz
Siedzę w domu i nie wyglądam. W przerwach drapię delikatnie, smaruję, podaję małe "conieco" i robię co tylko w mojej mocy żeby nie dopuścić do zwariowania. Larum pożarowe u drzwi przywitałam skrzywieniem wcale nie mimowolnym. Postanowiłam udawać, że mnie nie ma... - Nikogo nie ma w domu - wrzasnęłam żeby uwiarygodnić swoją wersję wydarzeń. - Jak nie ma jak jest? - odwrzasnął gość. Sądząc po głosie płci męskiej. - Jak mówię to pewnie wiem! Co? - odpowiedziałam zwrotnie. I nieco zaczepnie. Chyba lepiej wiem czy jestem czy mnie nie ma. A nawet jak jestem nie znaczy, że mogę się chwalić facjatą. - Tak? To z kim ja rozmawiam? - męski głos wydawał się coraz bardziej poirytowany. - Z Zombi - odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Człowiek albowiem tak nie wygląda. Zwłaszcza płci babskiej. - Nie wygłupiaj się pani zombi tylko otwieraj - facet po drugiej stronie drzwi tracił resztki cierpliwości - Co ta ja baby w papilotach nie widziałem? Wyjrzałam bynajmniej nie dyskretnie przez szybkę (p...
Czytaj więcej

Panta Rei

-
Obraz
- Mam problem - zakomunikowała Osobista telefonicznie po czym bezczelnie odmówiła dalszych zeznań. Zapowiedziała się za to z wizytą. Do czasu jej przybycia siedziałam jak na szpilach. Nie dość, ogródek zarasta zielskiem, paznokieć mi się złamał, dziecko ma strupa na kolanie, to jeszcze Osobista dorzuca kamyczek w postaci problemu. Żeby tylko nie okazało się, że jej lakieru do paznokci w kolorze wściekłej pomarańczy zabrakło! Bo tak się składa, że ja też nie mam takiego, a ona latem innego nie używa. Mało ją to interesuje czy pasuje, czy wypada i czy w ogóle to jest trendy. Taka jej uroda. Oraz przekonania. Lato równa się pomarańczowe szpony.I kropka. Kiedy spóźniona o całe 7 minut stanęła w drzwiach uśmiechnięta od ucha do ucha i zamachała łapką przyozdobioną tipsami w kolorze wyżej wspomnianym, odetchnęłam z ulgą. - Też się cieszę że cię widzę - powiedziała wyniośle, zadarła nos wyżej niż zwykle i mijając mnie w drzwiach prychnęła jak kotka. - No co? Przecież się ucieszyłam - za...
Czytaj więcej