Bo ja jestem...

-
... proszę pana na zakręcie. I jeszcze mujer de poca fe jestem. Nie wierzę w siebie. Nic a nic...

Komentarze

  1. Anonimowy5 stycznia 2011 18:09

    ja też w siebie nie wierzę kompletnie :-(
    ale w Ciebie tak!

    OdpowiedzUsuń
  2. Aleksandra Stolarczyk5 stycznia 2011 18:56

    też mam doła ale w Ciebie wierzę CAŁY CZAS!

    OdpowiedzUsuń
  3. Madame5 stycznia 2011 19:16

    A jakiż to powód tej niewiary? Przecież każdy zakręt jest do pokonania.

    OdpowiedzUsuń
  4. Mira5 stycznia 2011 19:51

    A ten uroczy Carlito to niby taka przenośnia, co? (pomijam już, że mi przypomniał o hiszpańskim zainstalowanym i leżącym odłogiem ...)
    Kobieto, Ty nie wierzysz w siebie? Ty? Błagam, nie dobijaj mnie. Jesteś przecież WIELKA!!!!

    OdpowiedzUsuń
  5. Beata5 stycznia 2011 20:39

    una mujer brillante

    OdpowiedzUsuń
  6. zgaga5 stycznia 2011 22:39

    Tylko nie pomyl mujer z moher, dobrze? Będzie lepiej!

    OdpowiedzUsuń
  7. Beata5 stycznia 2011 22:49

    uderz w stół i patrz, już się nożyce otwierają...:)

    OdpowiedzUsuń
  8. Akwarelia5 stycznia 2011 23:39

    No dramatiza, Niña, no dramatiza. ;)
    Ściskam i zostawiam porcję otuchy.

    OdpowiedzUsuń
  9. Emocja5 stycznia 2011 23:47

    chyba cos w powietrzu...juz druga osoba pisze podobnie...a ja chyba bede trzecia...

    OdpowiedzUsuń
  10. scenki6 stycznia 2011 00:52

    Każdy zakręt się kończy. Tak jak i każde szczęście.

    OdpowiedzUsuń
  11. zielinskabeata6 stycznia 2011 07:54

    Nivejko
    zaraz będzie z górki
    zobaczysz

    OdpowiedzUsuń
  12. Mijka6 stycznia 2011 09:14

    no weź..TY NIE WIERZYSZ?????

    za zakrętem na ogół jest super prosta.buziaki.

    OdpowiedzUsuń
  13. Ewa P.6 stycznia 2011 10:05

    On też chyba nie wierzy sądząc po jękach ;)

    OdpowiedzUsuń
  14. aga_xy10 stycznia 2011 19:59

    Nivejko wierzę w Ciebie :)

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zombi

-
Obraz
Siedzę w domu i nie wyglądam. W przerwach drapię delikatnie, smaruję, podaję małe "conieco" i robię co tylko w mojej mocy żeby nie dopuścić do zwariowania. Larum pożarowe u drzwi przywitałam skrzywieniem wcale nie mimowolnym. Postanowiłam udawać, że mnie nie ma... - Nikogo nie ma w domu - wrzasnęłam żeby uwiarygodnić swoją wersję wydarzeń. - Jak nie ma jak jest? - odwrzasnął gość. Sądząc po głosie płci męskiej. - Jak mówię to pewnie wiem! Co? - odpowiedziałam zwrotnie. I nieco zaczepnie. Chyba lepiej wiem czy jestem czy mnie nie ma. A nawet jak jestem nie znaczy, że mogę się chwalić facjatą. - Tak? To z kim ja rozmawiam? - męski głos wydawał się coraz bardziej poirytowany. - Z Zombi - odpowiedziałam zgodnie z prawdą. Człowiek albowiem tak nie wygląda. Zwłaszcza płci babskiej. - Nie wygłupiaj się pani zombi tylko otwieraj - facet po drugiej stronie drzwi tracił resztki cierpliwości - Co ta ja baby w papilotach nie widziałem? Wyjrzałam bynajmniej nie dyskretnie przez szybkę (p...
Czytaj więcej

Jestem!

-
Obraz
Uprzejmie donoszę, że jestem, że wróciłam i że co najważniejsze, nie przytyłam. Chociaż żarcie było pierwszoligowe. Kaczuszki, łososie, krewetki, a nawet ble i fuj małże. Pomijając incydent z naćpanym dilerem, który chciał mnie zmolestować albo przynajmniej przestraszyć imprezka była cudna, uchachana , a jakie wino! Jestem wymasowana, wypachniona, dopieszczona w każdym niemal milimetrze kwadratowym całkiem sporego ciała. Tylko... kiedy ja to wszystko odeśpię? Oraz bolą mnie biodra. Nie, nie mam zamiaru obiecywać, że już nigdy nie przetańczę calutkiej nocy. Wręcz przeciwnie. Przetańczę i to nie jedną! Dla przyjemności i na złość tym którzy myślą, że mnie załamią! Na pohybel! Nie wiem tylko jak w tej sytuacji świętować Światowy Dzień Grania w Tenisa... Ponieważ, tak czy siak, bez względu czy taki dzień akurat w kalendarzu występuje czy nie, czybiodra bolą czy wręcz przeciwnie w tenisa jednakowoż nie grywam. Zatem...wejdę na szczyt góry. Własnych możliwości plastycznych.;)
Czytaj więcej

O docenianiu

-
Obraz
Dzisiejszy post sponsoruje literka A jak Alis , która nie dowierza. Takie przynajmniej odnoszę wrażenie. Że Alis myśli, że zmyślam. Otóż, droga blogowa koleżanko, ja zmyślam. Bardzo często zmyślam. Zamykam oczy i daję się ponieść wyobraźni. Są tacy, którzy znają mnie osobiście (żeby nie być gołosłownym podam przykład Margarites ),  którzy nawet wiedzą kiedy zmyślam. Zatem zmyślam. Ale! Nigdy, prze nigdy, przeprzeprze...nigdy w kwestiach zasadniczych! W przypadku świąt najróżniejszych popartych pismem drukowanym w kalendarzu mym na rok pański AD2017 jestem prawdomówna jak dziecko. Dowodem niech będzie zrobiona telefonem komórkowym fota kartki przeznaczonej na dzień dzisiejszy. Czyli! Param pam pam!   Dzień Doceniania Samego Siebie .! APLAUZ! I tu chciałam uprzejmie donieść, że doceniam się ponad miarę. Uuuuu... panie, jak ja się doceniam! Żeby wszyscy się tak doceniali to zupełnie nie byłoby komu robić! Wszyscy nic, tylko czuliby dumę z doceniania. Siebie przez siebie...
Czytaj więcej